Onze verbeelding is krachtiger dan je denkt. Dat kan in ons voordeel werken, dat we bijvoorbeeld doelen makkelijker kunnen halen als we ons kunnen inbeelden dat we het al gehaald hebben, maar het kan ons ook tegen werken, zoals dingen anders waarnemen dan de werkelijkheid. Graag wil ik je mee nemen naar een moment waar ik mij zeer bewust werd van de kracht van mijn eigen verbeelding.
Het moment
Het is 6 september 2017. Een tijdje daarvoor is Floris thuis geboren en bij de controle bij mij twijfelde de verloskundige dus gingen we naar het ziekenhuis. Wanneer de eerste gynaecoloog bezig is met onderzoek denkt ze nog dat het meevalt, tot ze een tijdje stil is en nog een andere gynaecoloog gaat halen. Daarna komen nog een gynaecoloog en een chirurg en als die na enige tijd heel lang weg blijven voor overleg is het mij wel duidelijk dat het niet gaat meevallen. Na een tijdje komen ze terug en vertellen dat de O.K. wordt gereed gemaakt, er zit een grote scheur in mijn darm en ik krijg een stoma.
Fast forward. 2 dagen na de operatie komt de stomaverpleegkundige om te oefenen met het verwisselen van het zakje en het schoonmaken van het stoma. De afgelopen dagen heb ik het stoma nog niet willen zien, ik had alleen naar het huidkleurige zakje op mijn buik gekeken wanneer de verpleegkundige bezig waren. Voor de eerste keer zie ik het stoma zitten op mijn buik, een heel confronterend moment.
Maar dan gebeurt er iets geks.
De stomaverpleegkundige pakt een nieuw zakje en laat zien hoe je die erop moet klikken. Ik merk op dat het zakje doorzichtig is, ze horen toch huidkleurig te zijn? Dat klopt zegt ze maar de eerste paar dagen gebruiken we doorzichtige zakjes zodat de verpleegkundige door het zakje heen kunnen controle of alles er goed uitziet, en dan zie ik pas dat het zakje waar ik de afgelopen twee dagen naar gekeken heb ook doorzichtig was.
Hoe kan het? Hoe kan het dat ik naar het zakje heb liggen staren zonder het stoma gezien te hebben? Hoe kan het dat ik dat stoma echt nog niet gezien had terwijl het zo zichtbaar onder mijn neus aanwezig was?
De kracht van mijn verbeelding
Omdat ik het niet wilde zien. Mijn brein heeft het letterlijk voor mij geblokkeerd, omdat ik het echt niet wilde zien. Van een opzichtig doorzichtig zakje, naar een discreet huidkleurig zakje.
Wat zien we nog meer niet? Dingen waarvan we in ons achterhoofd weten dat het er is, maar het gewoon niet willen zien? Gedwongen arbeid, slechte werkomstandigheden, het lozen van chemicaliën in de natuur, kleine stukjes plastic in onze schoonmaakproducten en verzorgingsproducten, chemische ingrediënten, het overschot aan plastic afval, we weten dat het er is, maar realiseren we het ons ook écht en zijn we bereid er iets tegen te doen?
En als je voor jezelf de beslissing maakt om er iets tegen te willen doen, waar begin je dan? Waar begin je met het verduurzamen van je huis en/of lifestyle?
Inzichtelijk maken
Als je eenmaal ziet hoeveel er anders kan, wil je misschien zelf ook iets veranderen. Maar waar begin je? Er is zoveel informatie te vinden dat je gemakkelijk blijft lezen en zoeken, zonder dat er in je dagelijks leven veel verandert.
Wat mij helpt, is zien hoe anderen het aanpakken. Mensen die bewuster omgaan met hun spullen, dichter bij de natuur leven of ontdekken dat minder juist meer kan zijn. Hun verhalen maken iets wat groot en ingewikkeld lijkt ineens een stuk tastbaarder. Je hoeft niet alles zelf uit te zoeken: je kunt je laten inspireren door wat er al gebeurt.
En je hoeft ook niet meteen je hele leven om te gooien. Eén kleine verandering is een begin. Misschien merk je dat die stap makkelijker was dan je dacht, of dat hij je iets oplevert wat je niet had verwacht. Meer rust, minder spullen of meer plezier in de dingen die je al hebt.
Laat je inspireren
Vanuit die gedachte is Groen Graag er: een streamingdienst met korte films en documentaires die je meenemen in andere manieren van leven, kijken en doen. Verhalen die je aan het denken zetten én laten zien wat er mogelijk is.
Even een korte film tussendoor of de tijd nemen voor een documentaire. Voor jezelf, of samen met je kinderen. Je hoeft na het kijken geen kant-en-klaar plan te hebben. Soms is een nieuw idee genoeg. Iets wat je bijblijft en waardoor je morgen net een andere keuze maakt.
Want als we ons kunnen voorstellen dat het anders kan, wordt die eerste stap misschien ook wat kleiner.



